ฟิคฆ่าเวลา(??!?)

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

ฟิคฆ่าเวลา(??!?)

ตั้งหัวข้อ  oKilLoTao on Thu Mar 18, 2010 6:47 am

ごめね (ขอโทษครับ)
ลองเคาะแป้นญี่ปุ่นเล่นๆดู (ยากชิบ) วันนี้ผมก็เสนอฟิคฆ่าเวลาที่เคยคุยกับทามาะซังเอาไว้(เขาอ้อนน่ารักน่ะนะ かわい!!)
เรื่องราวของฟิคเป็นเวลาเดียวกับเกิดเหตุการณ์ปีกสีนิลกาลหลังหลับจากนั่น แต่เรื่องนี้เป็นเหตุการณ์หลังจากปีกสีนิลกาลไปไม่นาน เพราะผมไม่อยากเปลี่ยนแปลงอายุของตัวละครที่มาร่วมแสดง (ปล.ผมยังไม่ได้ขอเอาไว้ ลูกๆของใครอยู่ในฟิค ผมก็ต้องขอโทษเป็นอย่างสูง)

เนื้อคร่าวๆจะเป็นการกล่าวถึงตัวละครใหม่ของผม=_=!!あと.... ผมเองก็กังวลมากกับเนื้อเรื่องนี้ ยังไงก็ขอบคุณมากถ้าเกิดมีการคอมเม้น
เอาละบรรยายยาวไปแล้ว



นภาของเกาะ: ม่านฟันเฟืองสีน้ำเงิน
เดิมเคยคิดว่า การต่อสู้มีหลายรูปแบบเป็นที่รู้ๆกัน ทั้งทั่วไปเมื่อมนุษย์หรือสัตว์กลัว ทั้งมีวิชาอย่างพวกตำรวจทหาร มีศาสตร์โบราณเหมือนนักสู้

หากว่าเป็นต่อสู้กลางอากาศเสียล่ะ? คงไม่พ้นพวกเครื่องบินยิงกันเสียเห็นๆ หรือพวกจอมเวทลอยฟ้ายิ่งกันเพราะเกรงกลัวว่าลูกไฟหรือเวทจะไปทำร้ายคนนอกเข้า...

ณ ดินแดนตะวันออกสุดที่ไม่ปรากฏในแผนที่ญี่ปุ่น เพราะมีมหาเขตแดนกั้นไว้ มันจึงไม่มีตัวตนต่อโลกภายนอกแสนธรรมดาแบบนี้
นามของที่นั่น คือ เกนโซเกียว มหาแดนที่รวมเหล่าอมนุษย์และมนุษย์บางส่วนมาอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข ไม่มีของสะดวกเครื่องใช้ทันสมัยเหมือนโลกภายนอก แต่ที่ดินแดนแห่งนั่น ผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตล้วนมีความเจริญทางจิตใจที่สูงส่งมาก

แน่นอนว่าผมเองไปที่นั่นไม่เสียเที่ยวเลย ผมได้วิชาบางอย่างที่ทำกันมาแต่โบราณจนปัจจุบันของเกนโซเกียว ที่มีอยู่ถึงปัจจุบันเพราะเรื่องร้ายมันเกิดบ่อยเลยถูกเอามาใช้จนยังอนุรักษ์ไว้ได้

ผมอยู่ที่เกนโซเกียวได้ราวๆปีกว่าแล้ว ซึ่งน้อยกว่ามิโกะที่เพิ่งมาใหม่เสียด้วยซ้ำ แม้ว่าจะมีสาวๆอยากให้ผมอยู่ที่เกนโซเกียวต่ออีก ผมก็ปฏิเสธอย่างอ่อนโยน บอกแค่ว่า ผมสัญญากับเด็กคนหนึ่ง ผมไม่อยากให้เด็กคนนั้นรอเก้อไปนานมาก

บางที มันสมควรเป็นเวลาที่นกบินกลับบ้านหลังจากอพยพไปเนิ่นนาน พ้นฤดูหนาวที่ลำบากให้ต้องไกลบ้าน คราวนี้ผมได้กลับบ้านเสียที
แม้ว่ายัยมิโกะขี้โกงจะพยายามใช้กำลังให้ผมอยู่ต่อ ผมก็วานอมนุษย์จับตัวยากคนหนึ่งรีบพาผมออกจากเกนโซเกียวก่อนที่ผมจะถูกยันต์ของยัยมิโกะขี้โกงฟาดจนผมต้องยืดเวลากลับบ้าน

ในที่สุดผมก็ออกจากเกนโซเกียวได้ ผมเหินสู่นภาอันกว้างไกลบินไปยังที่แห่งหนึ่งไม่ไกลจากญี่ปุ่น ระหว่างทางผมก็ซื้อของฝากมาบ้าง แล้วผมก็มาถึงที่แห่งหนึ่ง...ทะเลสาบกลางป่าสนรกๆ หน้าร้อนของรัสเซียชวนผมคิดถึงคุณน้าแสนสวยมากเลย....

ผมโดดลงไปทะเลสาบเล็กๆที่ไม่มีใครเคยพบเห็น ร่างหนักๆเริ่มเบา จนเท้าแตะพื้นหินที่เรียงรายอย่างเรียบร้อย

สถานีรถไฟต่างโลก เป็นสถานีรถไฟที่รวมขบวนรถไฟจากสารทิศของโลกต่างๆ รถไฟมีตั้งเป็นร้อยๆที่เห็นอยู่ ผมรีบขึ้นขบวนของผมอย่างรวดเร็วเพราะดันมาสายเสียนี้ หน้าตาสถานีให้นึกถึงแบบยุคกลางของยุโรปสิ

รถไฟออกจากสถานีไปลอยขึ้นฟ้าเข้าทะลุมิติเวลาออกมาสู่นภา ท้องฟ้าสีฟ้าไม่ต่างกับโลกที่ผมไปเยี่ยมเยือน กลิ่นของทะเลที่ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมมะลิของผู้โดยสารและเสียงของสายลมเย็นชื่น หากรวมกับเสียงคลื่นที่ดังเหมือนเสียงโมบายเปลือกหอยตีกัน มันเป็นรสที่แสนจะล้ำเลิศดีจริง

ผมเห็นเกาะใหญ่ไม่ใกล้ไม่ไกลแล้ว รถไฟมุ่งหน้าไปที่บ้านของผมแล้ว ความจริงแม้มันไม่ใช่บ้านเกิด เป็นก็บ้านที่ผมอาศัยอยู่แบบถาวร ผมมองเกาะแล้วก็นึกถึงรอยยิ้มของเด็กหญิงที่ผมสัญญาเอาไว้

แน่นอนว่าผมแจกของฝากให้ครบหมดทุกคนแน่นอน.....

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Intro เรื่องนี้อิงจากเกมม่านกระสุน (ดันมาคุ)ชื่อว่า Touhou ที่ผมจะนิยมเล่นมากแต่ก็พยายามผสมผสานระหว่างความเป็นของบอร์ดโทเอะเอาไว้ และมีบางส่วนแต่งเติมจากต้นฉบับเพื่อไม่ให้เกิดความสับสนของเรื่อง ภายใน2-3วันผมอาจจะลงตอนที่1ไว้ เพราะ...มันเป็นฟิคฆ่าเวลานิ
ปล.เครื่องสแกนไม่รองรับOS Windows 7 เว้ย อยากได้วินโดว์XP กลับมาก

จบประกาศฟิคเพียงแค่นี้ さよなら!!! (sayonara)

_________________
ซิกเก่า แต่ดิบเถื่อนXD

oKilLoTao
ผู้คุมกฎแห่งโทเอะ
ผู้คุมกฎแห่งโทเอะ

จำนวนข้อความ : 28
Join date : 28/06/2009
: 22
ที่อยู่ : ฟาร์มกลางป่าลึก

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน


 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ